نسبت به دو تمام يابد و قصر متحقق شود ، مثل اين كه در حق او دو نماز تمام ظهرى ثابت است ، لكن أحدهما به طريق ادا و ديگرى به طريق قضا ، تعيين در اين صورت لازم است . و همچنين است حال در قصر قضايى و ادايى . و همچنين هر گاه اشتراك ما بين واجب و مستحب بوده باشد ، مثل اين كه نماز نافلهء صبح و فريضه بعد از طلوع فجر در حق كسى كه نافله گذار بوده باشد ، تعيين واجب يا ندب لازم است . و گاه است لازم مىشود بر مكلف در حال نيت متعرض وصف ديگر اين بشود ، مثل اين كه بر امام لازم است در جماعت واجبه قصد امامت نمايد ، خواه وجوب آن بالذات بوده باشد مثل نماز جمعه و عيدين در حال تحقق شرائط يا بالعرض بوده باشد ، مثل اين كه كسى بر خود واجب نموده است به نذر و نحو آن كه اتيان نماز معين را به جماعت نموده به امامت . و اما در صورت استحباب جماعت ، پس بر امام لازم نيست كه قصد امامت نمايد ، يعنى كسى مىايستد به نماز و عالم هست كه جماعتى به آن اقتدا مىنمايند ، در اين صورت لازم نيست كه امام قصد جماعت و امامت نموده باشد ، بلكه با قصد انفراد امام جماعت در حق مأمومين منعقد است ، و لكن در حق مأمومين لازم است در صورتى كه ناوى اتمام بوده باشند نيت اقتدا نموده باشند ، بلى ممكن است كه گفته شود اگر چه تحقق جماعت در حق مأمومين موقوف نيست بر اين كه امام قصد امامت نمايد ، لكن استحقاق امام فضيلت جماعت و امامت را دور نيست كه موقوف بوده باشد بر اين كه نيت امامت نمايد ، و با عدم آن مستحق اين فضيلت نبوده باشد ، بنابراين پس فضيلت نماز مأمومين كاملتر خواهد بود در اين صورت از فضيلت نماز امام . مبحث چهارم : در بيان تفاوت مراتب نيت است در فضيلت و رجحان . سابق بيان شد كه نيت صلاة عبارت است از قصد به اتيان صلاة ، و اين قصد در صورت